Kobiety w KAMPANII POLSKIEJ

Stefania Aluchna

Stefania Aluchna ps. „Ala”, „Czajka”, „Mimoza” (6 VII 1896 – 31 X 1979), ur. w Warszawie, córka piotra i Tekli z Kulikowskich. Po ukończeniu gimnazjum humanistycznego im. Klaudyny Potockiej żołnierz POW. W 1920 r. była instruktorką oświatowo-kulturalną w wojskowej Sekcji opieki nad żołnierzem w Wilnie. 1 IX 1922 r. rozpoczęła pracę w Kuratorium Okręgu Szkolnego w Wilnie jako instruktorka oświaty pozaszkolnej na powiat wileńsko-trocki. 31 VIII 1926 r. przeniosła się do Warszawy. Od 1 V 1927 r. do 31 VIII 1931 r. pracowała w Polskim Białym Krzyżu jako instruktorka oświatowa i wizytatorka placówek oświatowych w wojsku. Z powodu oszczędności budżetowych została zwolniona z tego stanowiska i przyjęta do PKO.
We wrześniu 1939 r. zmobilizowana jako członkini PWK, nie znalazłszy swojego oddziału została skierowana do pomocy przy organizowaniu Batalionów Robotniczych do obrony Warszawy. Zajmowała się wyżywieniem i zakwaterowaniem. Po kapitulacji stolicy przeszła do pracy konspiracyjnej w SZP-ZWZ-AK. Od 1940 r. łączniczka do zadań specjalnych przy komendancie Okręgu Warszawskiego ZWZ płk. Zdzisławie Zajączkowskim „Grzywie”, następnie przeniesiona na stanowisko kierowniczki Poczty Okręgowej przy płk. Antonim Chruścielu „Monterze”. Była szefem łączności konspiracyjnej Okręgu Warszawskiego AK.
W czasie Powstania Warszawskiego pełniła funkcję szefa kancelarii Korpusu o kryptonimie „Atlas” i kierowniczki szyfrantek z siedzibą w hotelu „Victoria”. 5 VIII przeszła ze Sztabem do gmachu PKO przy ul. Świętokrzyskiej, po zbombardowaniu którego nową siedzibą Sztabu było kino „Paladium”. Po kapitulacji Powstania dotarła ze Sztabem do Ożarowa. Była więźniem obozów jenieckich: Falingbostel, Bergen-Belsen, Molsdorf, Blankenheim. Po wyzwoleniu obozu 13 IV 1945 żołnierz 2. Korpusu Polskiego, zastępczyni Inspektorki Pomocniczej Służby Wojskowej Kobiet. 17 V 1947 wróciła do kraju, rozpoczęła pracę w PKO w Słupsku, tam też zmarła i została pochowana. Odznaczona Krzyżem POW, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Oprac. Anna Eliza Markert

Porucznik Stefania Aluchna
Porucznik Stefania Aluchna
Stefania Aluchna (w środku). Okres I wojny światowej
Stefania Aluchna (w środku). Okres I wojny światowej
Stefania Aluchna. Lata 20. XX wieku
Stefania Aluchna. Lata 20. XX wieku
Życiorys
Życiorys
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #1
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #1
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #2
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #2
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #3
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #3
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #4
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #4
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #5
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #5
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #6
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #6
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #7
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #7
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #8
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #8
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #9
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #9
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #10
Sprawozdanie Stefanii Aluchny z udziału w walkach o Niepodległość Polski #10
A
A+
A++
Drukuj
PDF
Powiadom znajomego